<Աստուած,  ողորմիր մեզ եվ օրհնիր,  ցույց տուր երեսդ  եվ  գթա մեզ,  որպեսզի երկրի  վրայ  ճանաչեն  ճանապարհը  քո,  եվ  բոլոր  ազգերի մեջ` փրկությունը  քո>  Սաղմոս 66

-Բալես, թող Աստված ոսկե սարեր շուռ տա գլխիդ…

Բաղամը , տեսնելով տարեց կնոջ բեռը տեղափոխելու մեծ ճիգերն ու պարզ հայացքը անտարբեր անցնող մարդկանց կողմը, որոշեց օգնել…

Օգնեց ամաչելով .պառավը գյուղական շորերով ու ծանրոցներով.  քաղաքի շքեղության մեջ`մանավանդ այս քաղաքում` այս շքեղ փայլի տակ… Նման ռիսկ դա արդեն որպես ավելորդություն էր նայվում և մարդիկ, մարդիկ~ ու էլի մարդիիիկ, որոնց աչքերի հրճվանքը շանթահարվում էր սատանու բարեպաշտ պոչով:

Բաղամի սիրտը նվաղեց…Փողոցն անցկացրեց ծերանալով.  բոլորը նայում էին իրեն ու իր կողքով սարաքայլ ընթացող բրդե շորերով կնոջը: Ու ինքը գլխիկոր առաջ էր գնում:

Վերջապես փողոցն անցավ կարմրատակ գլխով ու լուռ գետնին դրեց կապոցները:

Պառավը հասնելով  տեղ` նրա գլուխը գրկեց ու համբուրելով ասաց.

-Ապրես տղա ջան, մի ամաչի` Աստված օգնական կլինի քեզ…

Բաղամը սկսեց շորերը թափ  տալ` որոնց վրա ոչինչ չկար, բացի օրհնությունից…

Բաղամի միտքը  պարզվեց սրտանց ասված խոսքից ,ճակատին զգաց Աստվածահաճո մեռոնահամբույրն ու ծնվեց նորից…Սիրտը տաք հոսանքից թարմացավ, հոգին լույսով ողողված քայլեց առաջ` մի տեսակ կտրված ու վերացած:

Մտավ մոտակա սրճարանը, գարեջուր խմեց…

Տարիներն անցան ու  Բաղամի հաջողությունների  էշը խրտնեց…

Ժամանակի հետ, երբ Բաղամը փողի քչփչոցով սերտել էր անխիղճ լինելու  բանաձևը ու նստած   իր սեփական` ամբողջ երկրով մեկ հայտնի հացի արտադրության աշխատասենյակում` դուռը թակեց ու ներս մտավ աշխատողներից մեկը.

-Շեֆ ջան, էն պառավն ա էկել, արդեն երրորդ անգամն ենք լարում,էլի էկել ու մի ժամ ա օրհնում, հաց ա խնդրում:

Բաղամը օրվա մեջ մի քանի անգամ  կրկնած ֆրազն ասելով`

-Արա, ես ինչի տեր եմ, որ դրանց էլ հաց տամ. -դուրս վազեց:

Պառավը ձեռքերն իրար միացրած, կանգնել էր դարսած հացի կողքին:

Գոռգոռոցով մոտեցավ Բաղամը.

-Հաց չկա, դավայ, արա, սիկտիր ու էլ բառ չլսեմ` ձեզ լավ գիտեմ:

Պառավը լուռ նայեց Բաղամին ու ասաց, որ մարդկանց չլսելն ամենամեծ մեղքերից է.

-Տղա ջան, Աստծո շնորհները տրվում, բայց միշտ փորձվում են` մեկից գալիս մյուսով գնում կամ ինչ  իմանաս` գուցե նաև ամրապնդվում են:

Այս ասելով պառավն արագ-արագ դուրս գնաց`թողնելով Բաղամին մի քիչ փշաքաղված:

Բաղամը լուռ շարժվեց դեպի իր սենյակն ու նստելով` պահոցից գարեջուր բացեց ու խմեց:

Տարիներն անցան ու Բաղամի էշը ճանապարհը փոխեց…

Բաղամը շիշ էր հավաքում փողոցներից` դարձել էր իմաստուն ու կարողանում էր դատարկված օղու միջի փայլող կենացները տարբերել սրտանց ասված օրհնություններից…

Երբ մի օր Բաղամի քեֆը  լաավ-լավ~ էր` նա ոտքի կանգնեց ու իր անտես սեղանակիցներին ասաց.

-Աստծո գործերն անքննելի են, ես թքել եմ այն մեծահարուստների վրա, որոնք <առհամարում>  են չնչին,  պատահական օգնությունն  ու արհեստական օրհնությունների պատրանք են  ստեղծում իրենց համար` դրանք սատանու  բաժինն են լրացնում…Երբ ինքդ քեզ համար աղոթում ես` դա տարածված ու բնական ա, իսկ երբ քեզ օրհնում ու քո համար աղոթում ա մեկ ուրիշը` դա արդեն տիեզերականն է` Աստծո բաժինը:  Ես հավատում եմ օրհնությանը ու ամեն օր, ամեն վարկյան փնտրում եմ դա, բայց էլ չեմ գտնում…

Եվ բոլորը խմեցին ու տարիներն անցան…

Բաղամի էշը քացի տվեց ու սկսեց խոսել.

-Իդեալական ոչինչ չկա քո  խոսքերում: Ինչից  որ ամաչում ես` ուրեմն եկել  է պահը աստեղային ու դա է քո բաժինը ` լինի  հարբած մի ծերունի,  որին անցնողները թաղեմ տերդ  են ասում կամ թե քոսոտ ու մուրացիկ մի պառավի, որի կողքով քիթը փակ ու փնթփնթալով են անցնում…

<Աստուած բացեց Բաղաամի աչքերը, եվ նա տեսավ, որ Տիրոջ հրեշտակը մերկացրած սուրը ձեռքին կանգնած է ճանապարհի վրայ: Նա երեսնիվայր ընկնելով` երկրպագեց: Աստծո հրեշտակն ասաց նրան.

-Ինչու?  երրորդ անգամ հարուածեցիր քո էշին: Ես ահա, քեզ խանգարելու եմ, որովհետև դու ուղիղ ճանապարհի վրայ կանգնած չես: Էշդ ինձ տեսավ ու երրորդ անգամ լինելով մի կողմ քաշվեց, եվ եթե ինձնից չխուսափեր, հիմա ես քեզ սպանած կը լինեի, իսկ դրան կը թողնեի կենդանի:

Բաղամն ասաց Տիրոջ հրեշտակին.

-Մեղք եմ գործել, որովհետև չգիտեի, թե դու էիր ՃԱՆԱՊԱՐՀՍ ՓԱԿՈՂԸ:  Արդ,եթե քեզ ցանկալի չէ գնալս. Կը վերադառնամ:

Աստծո հրեշտակն ասաց Բաղամին.

-Գնա այս մարդկանց հետ, բայց զգույշ եղիր եվ խոսիր այն, ինչ ասելու եմ քեզ:

Բաղամը գնաց Բաղակի իշխանների հետ>:      Հին Կտակարան  ԹՈՒԵՐ 22,23.

Ու Բաղամը հատ-հատ լսեց հաց մուրացող պառավի խոսքերը.

- Աստծո շնորհները տրվում, բայց միշտ փորձվում են` մեկից գալիս մյուսով գնում կամ ինչ  իմանաս…

Զղջում.  Բաղամը տխուր ու լքված `պառկած փողոցում սպասում էր մահվան ու երազում գեթ վերջին անգամ  Աստծո օրհնությամբ ճանապարհ ընկներ  դեպի  անհայտություն:

Հանկարծ գլխին ընկավ մի շշմած ծիտ: Բաղամը վերցնելով տագնապած ու մրսած կենդանուն տնտղելով` հիշեց իր փուչ ու քոռ կյանքն ու ծոցը դնելով թռչունին խորը քուն մտան…