Երևի թե երեկ գիշեր
Երկինքները փոշիացան անդունդներում,
Ու վիժեցին ծըծմբաբույր անձրևներով
Չըպտղացած կապույտները.
Երևի թե երեկ գիշեր ես ես չէի,
Եվ ես ես չեմ ցերեկըն այսօր,
Ու թերևս վաղը ցայգին էլ չըլինեմ :
Ախ, ուր կորար
Իմ բաղձալի, առաքինի հավատ իմ լույս,
Առանց շողիդ ես տուն չունեմ.
Խոսի‘ր ինձ հետ,
Ու ինձ նորից
Իրականի ու երազի խըրճիթը տար,
Ուր սիրուն եմ ու երջանիկ,
Որտեղ նույնիսկ երազներիս ճենապակին
Շողշողում է իր հըմայքով…
Այս խըրճիթում զըվարճանք է,
Ընկերներըս հավաքվել են գավերի շուրջ,
Եվ պողպատե պատեր չկան էլ մեր միջև,
Անանց պատեր, անսանձ պատեր…
Ես երևի անտանելի մըթագնել եմ,
Բայց ինձ հոգ չէ,
Թե դու’ք, մարդի’կ,
Ինչ կըխազեք իմ տախտակին,
Ես կըհարբեմ և ձեր կողքին,
Ձեր իսկ գավով,
Ձեր ողջության կենացներն էլ դեռ կըխմեմ:
Բայց մինչևիսկ սեվ-սաթ ամպը
Դատարկվում է
Որոտալուց ու ոռնալուց մարդկանց վրա.
Ես էլ նման մռայլ ամպի կպարպըվեմ,
Բայց հույս ունեմ, որ այդուհետ
Նորից ապրել ուշ չի լինի…