…վարազը կարապին նրբագեղության դասեր է տալիս…

…-անհամեստություն չլինի ասելը` ես կատարյալ եմ

                              (թեև կատարյալ ոչինչ չի լինում,

            բայց դե էդ անխիղճ բացառությունը շատ պինդ է հերքում):

տե´ս` ինչ մորթ ունեմ` բծավոր, կանչող…

միջատերն իրենց մեծարումներով հանգիստ չեն տալիս. բույրս է կանչում

(դե նրանց էլ եմ հասկանում, անշուշտ)…

դու մի բան ասա´` ի՞նչ մեղք ես գործել,

որ Աստված անգույն այդ փետուրներով պատիժ է տվել…

դու´րս արի ջրից, ցեխի մեջ լողա´ ¯…

այսպես, աաա¯ ¯ ¯յ այսպես…

գուցե ինձ նման արյունդ կապույտ, իսկ փետուրներդ կենդանի՞ դառնան…

իսկ պարանոցդ…այլանդակություն, այն էլ` կատարյալ`

բարակ, անկենդան, զզվելի պարան…

լավ է, որ գոնե հասկանում ես դա ու թաքնվում ես ջրերի վրա…

ա´յ, պարանոցը իմն է` Խոզինս`կարճ, հաստլիկ, պարարատ,

իսկը ստեղծված է ադամանդների, զարդերի համար…

իսկ եթե գորտից մի վզնոց խնդրես…թող գործի.

գուցե, մեղմ ասած, օգնի թեթև թոզ փչել սուր աչքիս վրա…

քայլավծքդ լրիվ զրոյական է…դու ահավոր ես…

հապա ինձ նայի´ր…

ամեն քայլիս հետ հետույքս նազով հավերժություն է գծում երկնքում…

անկեղծ եմ ասում` ես կատարյալ եմ…

դու ինձ հետ շփվի´ր…

ինձ համար, այո´, դժվար կլինի (դե գիտես` Հարգանք, Շրջապատ, Պատիվ),

բայց ես քեզ կօգնեմ, մենակ չեմ թողնի…

…………………………………………………………………………………………

…կարապը լռեց-լռեց ու իր անճոռնի մարմնով սահեց ջրի հայելու վրայով` իր այլանդակությունը բնության անկատարության մեջ թաքցնելու…

անձրևի  ճաքճքած շուրթին

անհանգիստ Բառը ցամաքել է,

երազած թռիչքի անվերջ սպասումից

հայացքի փայլը թևաթափ սառել է,

արևի ջերմության սովից, որ այնքա¯ն շատ է, բայց….չնչին,

սավառնող ձայնի կանաչը

փնտրումի ճամփին շվարել է…..

….մենակ է Բառը… սոված է….

…ու…անպատասխան իր սիրո անդադար ծաղրից

կշիռն իր, արժեքը ինչ-որ անցյալում

                           (որ գուցե նաև մտացածին ու անիսկական է)

անդարձ կորցրած է…

խզբզված դեմքով, կոտրված մեջքով այս շրջմոլիկը

հոգնած է անչափ, քնել է ուզում….

….քնել է ուզում, փակվում են աչքերը…

………………………………………………

…. ու՞մ շուրթին սակայն…

…. ու՞մ շուրթին սակայն…