Մութ էր…Լռության մեջ սրտի զարկերն անհաջող երգ էին հիշեցնում…Նա սկսեց ավելի արագ վազել: Չէր նկատում անընդհատ ոտքերի տակ ընկնող սուր քարերը, որոնք վերքեր էին պատճառում նուրբ մաշկին…Փոքրիկի ձայնը սպանում էր: Ցավի շնչով վարակված  մանկան լացի նոտաները` կախված օդում, կարծես հետևում էին նրան, սպառնում երբեք բաց չթողել հիշողությունը…Քայլերն արագացնում էր, որպեսզի չլսեր, մոռանար, վերջապես հեռանար այդանիծյալ վայրից… Ո՞վ կարող էր իրեն ստիպել դիմել այս քայլին, ոչ ոք…Չէ, ինքն է մեղավոր, միայն ինքը: Թույլ է…չկարողացավ պաշտպանել իր աշխարհը… Այն աշխարհը, որը միայն իրեն էր նվիրված չգիտես էլ թե որ արժանիքի համար` լքեց…թողեց անտեր, թողեց, որ մեռնի…Շուրջ բոլորը պտտվում էր, օդը հագեցած էր մուգ թույնով, որը հետզհետե սպառնում էր հասցնել խելագարության…Երիտասարդ մարմինը ցնցվում էր անծանոթ զգացմունքներից: Հանկարծ ձեռքերով բռնեց գլուխն ու վայր ընկավ: Երեխայի ճիչը ծակում էր լռությունն ուցավեցնում մարմինն ու հոգին…Աղջիկը տանջվում էր…»Դեռ ուշ չէ,դեռ կարող է ետ գնալ, վերցնել նրան, գրկել, շոյել, ախր…իր մասնիկն է,իր կյանքը, իր երեխան…» : Փակեց աչքերը: Անգույն և համր ֆիլմի կադրերի պես հիշողություններն առաջ եկան:Ահա դուրս եկավ տանից, գրկում ` երեխան…Ինքն էլ չհասկացավ ինչպես հասավ այստեղ: «Շատ ցուրտ է, երեխան հաստատ մրսում է «: Փոքրիկին դրեց գետնին…ինչու՞ գետնին, որ էլ ավելի ստոր և դատապարտելի լինի իր արարքը…որ ամբողջ կյանքում երեխայի անհոգ, ոչինչ չկասկածող, մոտալուտ վախճանը չզգացող դե՞մքը հիշի անմիջապես…Այնուամենայնիվ, մի փոքր ցրեց թափված տերևներն ու երեխայի զամբյուղն իջեցրեց գետնին: Հետո նստեց կողքին ու նայում էր. երեխան քնել էր…Նա այնքան հանգիստ էր շնչում` բնազդորեն զգալով, որ ապահով է, մայրը կողքին է… Վազու՞մ էր, թե պառկած է: Լացու՞մ է երեխան, թե լռության մեջ տերևներն են աղմկում…Անգամ ծառերը  աչքերը չռած հետևում էին նրա վազքին, և ծանր շնչառության ամեն մասնիկում քամին իր բաժին թույնն էր առաքում` վրեժ լուծելով ամենամեծ պարգևը չգնահատած անշնորհակալ մարդկային էակից… Ձեռքը դրեց կրծքին. սիրտը չէրզարկում: Վախեցած վեր թռավ, խենթի պես շուրջ բոլորն էր նայում`կարծես փնտրելով իր զարկերակը…»Մամ …»: Թվա՞ց: Իհարկե թվաց…Ինքն արդեն շատ հեռու է, հեռու երեխայից, հեռու այն խնդրից, որը մի քանի ամիս շարունակ հանգիստ չէր տալիս…Չէ, չէր կարող, – փորձում էր արդարացնել ինքն իրեն, – բոլորը կմեղադրեին,միևնույն է, մենակ չէր կարողանա պահել…այսպես ավելի ճիշտ է…»Մամ…»…Չէ, չի լսում…Ոչինչ չկա, մտքերն են, կանցնեն, ժամանակ է պետք ուղղակի…Պետք է հիշել. ԵՍ ՍՏԻՊՎԱԾ ԷԻ…» Մամ, ես ապրել եմ ուզում «…Չէ…իր բալենէր…Իր  բալեն, իր աշխարհը…Սկսեց ետ վազել`չնկատելով անընդհատոտքերի տակ ընկնող սուր քարերը, որոնք ցավոտ վերքեր էինպատճառում նուրբ մաշկին: Ամեն բան մոռանալով ` նա վազում էր, չէր զգում անգամ դեմքին հարվածող քամու հայհոյանքները, որը կարծես չարախնդում էր`թույլ չտալով սխալը ուղղել…Մտքում մի բան էր. <<Միայն թե հասցնեմ, միայն թե հասցնեմ…>>:

¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨

Պայծառ լույսը կուրացնում էր…Աղջիկը բացեց աչքերը: Բուժքույրն ինչ-որ գրառումներ էր անում: - Արթնացա՞ր: Շուտով քո հերթն է: Հիմա բժիշկը կգա ու կսկսենք: .   

Լույս էր… Լռության մեջ սրտի զարկերը երգում էին: Նա վազում էրսալիկապատ հատակով`ձեռքերով արդեն ձևավորվող փորիկը գրկած.    -  <<Կապրես, բալես>>: Հասցրեց, հասցրեց…

Ու մի օր նա գնաց… Հավաքեց իրերը, վերջին անգամ ստուգեց պատուհանները, ջրի ծորակը, նայեց ծեր ժամացույցին և մի հայացք նետելով հայելուն` հեռացավ…Ինչը փոխվեց…Անհետացան բազկաթոռի եզրերին հավերժացած փոշու մակերեսին ամենօրյա թարմացվող մատնահետքերը, օդում լռեց շնչառության մեղեդին. պարոն լռությունն իր հաղթանակն էր տոնում… Հոգնած դռները թեթևացած շունչ քաշեցին` ազատվելով ավել անգամ բացվել-փակվելու ծանր և հոգնեցուցիչ պարտականությունից: 
Ու նա գնաց… Գնաց` չհասկանալով, որ էլ երբեք արևի շողերն առաջվա պես չեն կարող ջերմացնել: Հայելու արտացոլանքը մնաց անտեր, դռները` կիսաբաց, պատուհանները` անձրևի կաթիլներից կեղտոտված: 
Դանդաղ էր գնում, մտածելով… Ծանր ճամպրուկը կախվել էր թևից: Մտքում նորից ու նորից հիշողությունն ու ապրումները մրցման մեջ էին մտել. ով կհաղթի… 
Վերջին անգամ ետ նայեց: Իսկ գուցե…Ոչ, ոչ…Չի կարող, կամ…չի ուզում…Միթե…

 Հանկարծ տենդագին սկսեց գրպաններում ինչ-որ բան փնտրել: Այտերն այրվում էին, գլխում խառնաշփոթ էր և զարհուրելի աղմուկ: Չգտավ…Մի կողմ նետեց ճամպրուկն ու ետ վազեց: Արագությունից ճամփան մեխանիկական «վազքուղի» էր հիշեցնում: 
Ձեռքերը դողում էին: Վերջապես կարողացավ. այդ անիծյալ բանալին հայտնվեց իր տեղում: Ահա, հիմա, հենց հիմա կբացի, ու… Լսողությունը լարված սպասում էր երանելի չխկոցին…
Դուռը փակ էր: 
Դուռը ՓԱԿ էր: 
…………………
ԴՈՒՌԸ ՓԱԿ ԷՐ:

Ներսում ամեն ինչ նույնն էր:Բազկաթոռների եզրերին նույն փոշին էր` առանց մատնահետքերի, ձայներ չկային, ամեն ինչ նույնն էր, բայց` հակառակ կողմից…

Եվ մի օր մեկ ուրիշը կբացի դուռը, կմաքրի եզրերին բազմած փոշին և կլցնի օդը ջերմությամբ:

Ու մի օր նա գնաց…Առանց վերադառնալու իրավունքի…

Ժամը երկուսն էր: Հավաքվել էր հոծ բազմություն, մի մասը` կարեկցանքով և ցավով, մյուս մասը` ուղղակի ջահել տղայի դիակ տեսնելու համար, որին սպանողին այդպես էլ չէին հայտնաբերել: ՆԱ էլ էր այնտեղ` վարդագույն շրջազգեստով, ինչը կարծես նրան բարձրացնում էր այս իրականությունից, եզրագծելով այլ հարթության վրա: ՆԱ կանգնած էր ծառերի տակ` անկյունում, և անթարթ նայում էր վերև: Հավաքվածներից շատերը մերթ ընդ մերթ թեքվում էին դեպի նրա կողմը, ինչ-որ բան շշնջում միմյանց ականջին, բայց նա դա չէր լսում: Նրա մտքերը տարված էին այլ բաներով:
Լսվեց դանդաղ և սահմռկեցուցիչ երաժշտություն: Մի քանի հաղթանդամ տղամարդ իջեցնում էին դագաղը: Տեսնելով տղայի դին, ամբոխը միահամուռ հառաչեց…անգամ մահվան ստվերը չէր կարողացել մթագնել տղայի բնածին գրավչությունը…Նա կարծես ժպտում էր, միևնույն ժամանակ դեմքին սառել էր կարծես զարմանքից առաջացած մի ծամածռանք, որը բժիշկներին թաքցնել չհաջողվեց անգամ շատ լավ գրիմի շնորհիվ:
Բոլորը լաց էին լինում, մի քանի կին ուշագնաց եղան, իսկ ՆԱ դեռ կանգնած էր ծառերի տակ: Նրան ուշադիր նայողը երևի ինքը կխելագարվեր: Տղային տեսնելով նրա աչքերը միանգամից փայլեցին, ուղեղի որդերը կարծես մահվան շուրջպար էին բռնել նրա գլխում, աչքերի բիբերը լայնացել էին, ամեն վայրկյան պատրաստ դուրս թռչել բներից: Նրա շնչառությունը դարձավ ընդհատ, լսելի, և մի պահ մտածելով, նա նետվեց դեպի դագաղը: Հրելով և ցած գցելով հարազատներին,նա սկսեց համբուրել տղայի դեմքը, ձեռքերը և անզուսպ քրքջալ: Այդ ամենը կարող էր շատ երկար տևել, եթե ամբոխի միջից մի աղջիկ չմոտենար նրան, և ստիպելով չհեռացներ: Ինչպես և կանխագուշակում էին շատերը, նրան տեղափոխեցին հոգեբուժարան: Նա չդիմադրեց:
Իսկ մինչ այդ…
Նրանք մանկության ընկերներ էին, հարազատներ: Հասկանում էին միմյանց առանց խոսքի: Տարիներն անցնում էին: Տղան սիրահարվեց, պատրաստվում էր նշանվել: Բայց…
Բոլորը համոզված էին, որ ՆԱ չի դիմանա…Տղայի մահը ահավոր ցնցում էր բոլորի համար: Անգամ տղայի նշանածը, իր ցավն անտեսելով, փորձում էր օգնել նրան, ուժ տալ…Այդ պատճառով բոլորի համար նրա հոգեբուժարանում հայտնվելու միտքը զարմանալի չթվաց: Բոլորն ի սրտե խղճում էին նրան, բայց տղային ետ բերել անհնար էր…
«Նրա աչքերը…ես շատ էի սիրում նրա աչքերը, բժիշկ…Ես սիրում էի նրան, նրա ամեն ինչը, հասկանու՞մ եք: Ու նա ինձ հետ է, այո, հիմա նա ինձ հետ է…Չէէէ, ես գիժ չեմ, ինչի՞ եմ գիժ: Նա չի մահացել, բժիշկ, ինչեր եք խոսում, նա ինձ հետ է…, – ՆՐԱ աչքերը այնպես փայլեցին, որ բժիշկն ակամա ետ- ետ գնաց: – Գիտե՞ք ինչի էի վարդագույն զգեստ հագել թաղմանը, գիտե՞ք: Որովհետև ինձ համար տոն էր, այդ օրվանից հետո նա միայն ինձ հետ է, բժիշկ, այ այստեղ, – ՆԱ ցույց տվեց իր սիրտը, – ու հիմա ես երջանիկ եմ: Չէ, բժիշկ ջան, դա ձեզ է թվում, որ նա մահացելէ,- ՆԱ սկսեց անբնական ծիծաղել»:]
Բժիշկը ոչինչ չէր հասկանում: Կատարվածից առաջացած շոկն արդեն անցել էր, բայց ՆՐԱ վիճակը գնալով ավելի վատանում էր…
Մի քանի ամիս հետո Նա ինքնասպան եղավ: Ինքն իրեն խեղդել էր սավանով: Բազմիցս անգամ նման դեպքերի ականատեսը լինելով, փորձառու բժիշկն իրեն կորցրել էր: Մոտեցավ անշնչացած աղջկա մարմնին, արձակեց սավանի ամուր կապ գցած հանգույցը, և ապշեց…Սավանի վրա ինչ-որ բաներ էին գրված: Նա սկսեց կարդալ…
« Դու…Դու իմն ես, գիտե՞ս…Այ հիմա դու իմն ես:…Մութը կգնա, ես գիտեմ, գիտեմ: Ես գի՞ժ եմ, ես գի՞ժ եմ, ինչի՞: Չէ, մի համոզիր, դու ինձ չես սիրում…Ինչի ես եկել: Դու ինձ չես սիրում, ես գիտեմ, ես գիժ չեմ, բայց դու իմն ես: Մութը գնում է…տես…Մի վախեցիր, չի ցավա…չի ցավալու…հաստատ չի ցավա…Չցավաց, չէ՞: Բա որ ասում էի, չէիր լսում… Բա ինչի՞ էլ չես խոսում: Վաաայ, արյունա գալիս………………Ցավումա երևի…Ոչինչ, կանցնի: Բա գիտես իմ սիրտը չէր ցավում: Ցավում էր: Հա, սիրտդ, մոռացա…… Իսկ էսօրվանից քո սիրտն իմ հետա ապրելու, հասկացա՞ր: Դե հիմա նշանվիր:»

Քաղաքի բավականին մարդաշատ այգիներից մեկում հայտնաբերվել էր 22 ամյա տղայի դի` մի քանի անգամ դանակահարված,իսկ սրտի հատվածում` խորը վերք…