Դասավորել Նյութեր Ամենաթարմ Այսօր Երեկ Այս շաբաթ Այս ամիս Այս տարի All

Ես ձեզ ասում եմ՝ կըգա Ոգու սով...

ավետիք իսահակյան

32

Ես ձեզ ասում եմ՝ կըգա Ոգու սով,
Եվ դուք կըքաղցեք ճոխ սեղանի մոտ.
Կընկնեք մուրալու հափրած որկորով՝
Հըրեղեն խոսքի, վեհ խոսքի կարոտ։

Լրբենի ծաղրով արհամարհեցիք
Ոգու վառ զեղմունք - միտք ու երազանք,
Նյութի տաճարում արբած պարեցիք՝
Մոռացած անմահ, անհունի տենչանք։

Դուք, որ հեգնեցիք ուժն ստեղծագործ՝
Ձեր նյութի հանդեպ կըգա ոգու սով.
Եվ մուրացկի պես փշրանքի համար
Ծարավ ու նոթի կանցնեք ծովե » Կարդալ ամբողջությամբ

Կարծիք

Հրապարակող` արեւածագ, Բաժին` Հայ դասական պոեզիա, 833 օր առաջ

Տարածել

Շատ մի´ տխրիր , շատ մի՝ խնդար, սիրելիս...

ավետիք իսահակյան

26
Շատ մի´ տխրիր , շատ մի՝ խնդար, սիրելիս,
- Այս աշխարհում և ոչ մի բան հիմք չունի.
Վաղանցուկ են, կան ու չկան, սիրելիս,
Բոլոր իրերն ու աստղերը անհունի։

Լայնսիրտ եղիր, ողջը երազ համարե,
- Այս աշխարհում և ոչ մի բան միտք չունի.
Լացը՝ ժըպիտ ու սերը՝ ցավ համարե,
Թե որ ապրես, կյանքըդ ինչու՞ համար է։

Ախ, մի´ տխրիր, վիշտը կանցնի,- այդ ոչինչ,
- Այս աշխարհում և ոչ մի բան գին չունի.
Շատ մի´ հրճվիր » Կարդալ ամբողջությամբ

1 Կարծիք

Հրապարակող` արեւածագ, Բաժին` Հայ դասական պոեզիա, 833 օր առաջ

Տարածել

Լինեի չոբան սարերում հեռու...

վահան տերյան

21
Լինեի չոբան սարերում հեռու,
Գայիր, անցնեիր վըրանիս մոտով,
Իրար նայեինք անուշ կարոտով,
Քնքուշ ժըպտայինք հանկարծ իրարու:
Գնայիր աղբյուրն ու ետ դառնայիր,
Թեթև, որպես վիթ ելնեիր ձորից,
Մի ջուր տայիր ինձ քո լի սափորից
ՈՒ վըրանիս մոտ հանգստանայիր:
Եվ վերջալույսին մի օր, օ, մի օր,
Մանիշակագույն սարերի լանջին
Բացվեինք իրար խոսքերով չնչին,
Բայց ուխտը լիներ անխարդախ ու խոր:
ՈՒ երբ գնայիր, գիշեր » Կարդալ ամբողջությամբ

Կարծիք

Հրապարակող` արեւածագ, Բաժին` Հայ դասական պոեզիա, 835 օր առաջ

Տարածել

ԼԻԼԻԹ (ՀՐԵԱԿԱՆ ԱՌԱՍՊԵԼ)

ավետիք իսահակյան

13
«Եվա» էին հնչում նրա շրթները, սակայն «Լիլիթ» էր արձագանքում նրա հոգին։ » Կարդալ ամբողջությամբ

16 Կարծիք

Հրապարակող` ՀԱՅԱՐՏ, Բաժին` Հայ դասական արձակ, 839 օր առաջ

Տարածել

ԱՍՊԵՏԱԿԱՆ

եղիշե չարենց

19
Մի հոգնած, տխուր տրուբադուր,
Օրերի գորշ ճամփեքին
Երգում էր հարվածը հատու,
Մահացու հարվածը իր տեգի:
Երգում էր նրանց երգը լուսե,
Մարմինները նրանց ալ-կրակ,
Երգում էր սերը նրանց սև
Ու վերքի արյունն ալվլան... » Կարդալ ամբողջությամբ

Կարծիք

Հրապարակող` ՀԱՅԱՐՏ, Բաժին` Հայ դասական պոեզիա, 840 օր առաջ

Տարածել

Ո՞վ կհանդիպի, ո՞վ կբարեւի...

եղիշե չարենց

17
եղիշե չարենց - Ո՞վ կհանդիպի, ո՞վ կբարեւի... Ո՞վ կհանդիպի, ո՞վ կբարեւի,
Ու՞մ հոգեհամբույր խոսքը կլսեմ:
Ու՞մ ուրախացած դեմքը կարեւի՝
Բարեկամական հրճվանքով վսեմ:

Ո՞վ կհամբուրի, ո՞վ կհեկեկա,
Ո՞վ կհիանա անսուտ հրճվանքով:
Գուցե աշխարհում, դուրսը մեկը կա,
Որ ապրում է իմ անուրախ կյանքով:

Գուցե իմ սրտում, երգերում իմ մութ,
Խոսքերում՝ ասված իմ հոգու մասին... » Կարդալ ամբողջությամբ

Կարծիք

Հրապարակող` ՀԱՅԱՐՏ, Բաժին` Հայ դասական պոեզիա, 848 օր առաջ

Տարածել

Լուսաբացին

ազատ վշտունի

22
Լուսաբացին,
Լացի՜ն, լացի՜ն
Վարդերը՝ սև թերթեր բացին...

Լուսաբացին,
Ջինջ, լուսածին
Հավքեր թռան լուռ, գնացին...

Լուսաբացին,
Ուռին, հացին
Առվի ափին մեղմիկ լացին...

Լուսաբացին,
Ես տուն դարձին,
Խամրած գտա իմ սիրածին...

Լուսաբացին,
Շաղ ու թացին,
Սրտիս համար շիրիմ բացին... » Կարդալ ամբողջությամբ

Կարծիք

Հրապարակող` ՀԱՅԱՐՏ, Բաժին` Հայ դասական պոեզիա, 848 օր առաջ

Տարածել

Կուզեմ հիմի փչե զուռնեն

եղիշե չարենց

5
Կուզեմ հիմի փչե զուռնեն - հարբած ըլիմ մինչև էգուց.
Ամեն մարդու ընկեր ըլիմ -ու բաց ըլիմ մինչև էգուց:

Ֆայտոն նստած՝ անցնեմ քուչով, պատուհանից վրես նայես՝
Էշխդ անքուն սիրտս ընկնի ու լաց ըլիմ մինչև էգուց:

Խելքս քամուն, հովին տված՝ երթամ ընկնեմ դուքան ու բաղ՝
Ընկերների սուփրին գինի ու հա՛ց ըլիմ մինչև էգուց:

Երթամ - ուրիշ գոզալների գիրկ » Կարդալ ամբողջությամբ

Կարծիք

Հրապարակող` արեւածագ, Բաժին` Հայ դասական պոեզիա, 841 օր առաջ

Տարածել

Անքնություն

եղիշե չարենց

20
Դոփո՛ւմ են, դոփո՛ւմ են, դոփո՛ւմ են ձիերը,
Մթի մեջ դոփում են, խփում են պայտերը,
Պայտերը խփում են, խփում են հողին.--՝
Անծա՜յր է գիշերը, անհայտ է ուղին:
Գնո՜ւմ են, գնո՜ւմ են, գնո՜ւմ են, ձիերը,
Մօտիկ են, հեռու են, դոփում են պայտերը,
Պայտերը դոփում են քունքիս մեջ հիմա.--՝
Անհա՜յտ է աշխարհը՝ անցում է ու մահ... » Կարդալ ամբողջությամբ

Կարծիք

Հրապարակող` ՀԱՅԱՐՏ, Բաժին` Հայ դասական պոեզիա, 848 օր առաջ

Տարածել

ԿԱՆԱՉ ԴԱՇՏԸ

հրանտ մաթևոսյան

12
Կայծակը չոր ճայթյունով բախվեց ժայռին, մի կողմ շպրտվեց և թաղվեց կանաչ գետնի մեջ։ Ժայռը կարծր էր, կայծակը հազիվ թե կարողացավ գորշ այդ ժայռից պոկել քարի մի երկու փշուր։ Ժայռի տակ կանաչ գետինը այդ հովտում ճայթող բոլոր կայծակների գերեզմանոցն էր. գարունների և ամառների բոլոր կայծակները թաղվում էին ժայռի տակ, և մոտիկ կաղնին միշտ, ամեն ճայթյունի, վախից սրսփում և, իր մտքում, կաղնիորեն շնորհակալ էր լինում » Կարդալ ամբողջությամբ

Կարծիք

Հրապարակող` ՀԱՅԱՐՏ, Բաժին` Հայ դասական արձակ, 846 օր առաջ

Տարածել